વરસાવ એકાદ હેલી

અસ્તિત્વના પ્રેમ સામે સંપૂર્ણ શરણાગતિ....

વિવેક મરીઝ થઇ રહ્યો છે

થોડા દિવસો થી તબિયત ખરાબ હોવાના કારણે પથારીમાં મરીઝ ( બીમાર-દર્દી) બની પડ્યા પડ્યા વિચારતો હતો કે કઈક લખું , ને અચાનક આ શબ્દો અંદરથી સારી પડ્યા

કોઈ ચલાવે

દુનિયા એક નાટક છે...તો આપણે માત્ર કેરેક્ટર ...કોઈ ડીરેક્ટર નાં આદેશ થી બધું ચાલતું હોય એમ લાગે ...ઉપનિષદ પણ આવું જ કૈક કહે છે.
એ ફિલોસોફી પર આ કવિતા અચાનક જ ગાંધીનગર જતા રસ્તા પર મારા દિલમાં સ્ફૂરી હતી.....

નઝર – આંખો ને પાર.... ( Geet )

ગઝલ નો એક મુશાયરો ચાલી રહ્યો હતો. દૂર રહેતી પ્રિયતમા તેના પ્રિયતમને સંભાળવા અચાનક જ ત્યાં પહોચેલી, પણ શાયર એવા પ્રિયતમ ગઝલ માં એટલા ખોવાયેલા હતા કે તેની નઝર પ્રિયતમા પર નાં પડી શકી ....
બાદ માં શાયર ને ખબર પડી કે તેની પ્રિયતમા તેને દૂર થી સંભાળવા આવેલી ત્યારે શાયર તેને સંબોધી ને આ ગીત લખે છે

 

 

હું કોણ છું ?? હું કોણ છું ??? ( Main Kon Hun ??? )

આધ્યાત્મ નાં માર્ગ પર ચાલતા ચાલતા પ્રશ્ન થાય કે શું ??કરવું  કોની વાત માનવી ?? કયો ગુરુ સાચો ?? કઈ બૂક સારી ??? ત્યારે છેલ્લો આશ્રય એ છે કે બહાર પ્રશ્નનું સમાધાન શોધવા કરતા અંદર ઉતરી ખુદ ને જ પુછતા રહો......કે હું કોણ છું ?? હું કોણ છું ??? અને અંદર થી અસ્તિત્વ
 નો જવાબ આવશે।...દ્વાર ખુલ્લી જશે....સમાધાન અંદર જ છે......
મહાન રમણ મહર્ષિ પણ હમેશા લોકો ને આ વાત પર જ મનન કરવાનું કહેતા।.....

ગામની વેદના ....

એક રાતે હું રવીન્દ્રનાથ ટાગોર ની એક વાર્તા વાંચી રહ્યો હતો...જેમાં ગામનાં એક ગરીબ અને શહેરના એક અમીર પર વાર્તા હતી....એમાં  ગામના એક અભણ ની કહાની હતી જેના માટે શહેર અને તેના માણસો સાવ અજાણ હતા, માણસ અંદર થી વેદનાથી પીડાતો હતો પણ  કોઈને કહી શકતું નાં હતું, એ વાંચતા વાંચતા હું એક દમ ડૂબી ગયો એ પાત્રમાં અને તરત જ અંદર થી એક પંક્તિ બહાર નીકળી।.............

કલમ - મારી પ્રિયતમા

વ્યસ્ત શીડ્યુલ  માં કવિતા નાં ઊંડાણમાં  ઉતારી શકાયું નાં હતું, પણ ઘણા લાંબા અંતરાલ પછી ફરી મારી કલમ ચાલી  અને કવિતા લખવાની શરુ કરી। ...એ વખતે  આ પંક્તિ અંદર થી જ .લખાઈ ગઈ। ....